Różnego rodzaju zdobycze cywilizacji, jak ogrzewanie, klimatyzacja, praca przy komputerze, z jednej strony, dają poczucie komfortu i ułatwiają życie, z drugiej zaś powodują uszczerbek na naszym zdrowiu. Jedną z konsekwencji korzystania z dobrodziejstw techniki jest tzw. zespół suchego oka, objawiający się niedostatecznym nawilżeniem narządu wzroku.
Zespół suchego oka to schorzenie przewlekłe, trudne do leczenia, które bez stosowania leków prowadzić może do upośledzenia widzenia. Może pojawić się nagle, z przybierającymi na sile objawami, bądź nasilać z czasem, przy jednocześnie słabszych objawach, bądź występujących okresowych.
Obniżenie częstotliwościowi mrugania przyczynia się do wysuszenia rogówki i spojówki oka. Naturalne zmniejszenie nawilżenia oka występuje u osób, które przekroczyły 50 rok życia. Jednocześnie wiele czynników zewnętrznych przyczynia się do wcześniejszego nasilenia tego zjawiska. Klimatyzacja, nawiew, ogrzewanie centralne, praca prze komputerem, skażenie środowiska, stosowanie niektórych leków antykoncepcyjnych, czy psychotropów powoduje swędzenie, pieczenie, bolesność, uczucie ciała obcego, wymuszone mruganie, nadwrażliwość na światło, przekrwienie spojówek. Do bardziej zaawansowanych objawów zaliczyć można zaburzenia widzenia, czy światłowstręt.
Za nawilżanie oka odpowiada film łzowy, który jednocześnie zapobiega infekcjom, a także wspomaga procesy transportu rogówkowego. Odpowiedzialny jest także za ostrość wzroku. Uszkodzenie tego filmu może nastąpić poprzez złe funkcjonowanie jednej z jego warstw: tłuszczowej, wodnej, śluzowej. Pierwsza odpowiedzialna jest za ochronę leżącej pod nią powłoki wodnej przed odparowaniem, infekcjami, uciekaniu cieczy poza powieki. Druga warstwa czyści powierzchnie rogówki, jest ważnym źródłem tlenu i składników odżywczych. Ostatnia odpowiedzialna jest za wygładzanie powierzchni rogówki i umożliwia rozprowadzenie warstwy wodnej po powierzchni oka.
Badania można przeprowadzić na stabilność całego filmu łzowego lub takie, które pozwoli ocenić poszczególne jego warstwy. Biomikroskopia pomaga ocenić cechy stabilności filmu łzowego. Testem Schimera I dokonuje się pomiaru wydzielania składnika wodnego filmu łzowego, a Schimrem II sprawdza się odruchowe wydzielanie łez. Przerwanie filmu łzowego- BUT pozwala uzyskać informacje o zaburzeniach warstwy lipidowej lub śluzowej filmu łzowego.
Całkowite wyleczenie zespołu suchego oka jest trudne, a wręcz niemożliwe. Po pierwsze, z powodu braku leków, które działały by na przyczynę, dlatego pozostaje leczenie objawowe. A po drugie, nie jest możliwe wyeliminowanie ze środowiska źródeł podobnej dolegliwości. W celu zmniejszenia objawów tej dysfunkcji stosuje się tzw. sztuczne łzy, w postaci kropel lub żelu. Wodna postać leku ma krótszy czas działania ze względu na mniejszy stopień lepkości. Niestety, spora ilość tych produktów zawiera środki konserwujące, które przy dłuższym i częstszym stosowaniu powodują powstawanie ubytków w nabłonku rogówki. Bardziej zaawansowane stadia przebiegu „suchego oka” leczone są przy pomocy chirurgicznej, bądź laserem. Jest to schorzenie długotrwałe, a efekty profilaktyki często niezadowalające, dlatego należy starać się unikać suchego powietrza i używać ochronnych okularów.
