Obecność kobiet zaznaczona jest obecnie w różnych zawodach, ale częściej spotykamy je w szkolnictwie, w usługach, czy w służbie zdrowia. Za profesje typowo męskie nadal uważa się wojsko, budownictwo, policję, transport, przetwórstwo przemysłowe. Przy czym, występuje różnica w płacach, czy zajmowanych stanowiskach. Do rzadkości należy, by kobieta prowadziła ster liczącej się firmy, banku, bądź zajmowała ważne funkcje społeczne lub państwowe.
Te przedstawicielki płci pięknej, którym udało się osiągnąć kierownicze stanowiska musiały przejąć wiele cech charakterystycznych z pozoru dla mężczyzn. Nabyły umiejętność powstrzymywania emocji, pewien chłód w relacjach z ludźmi. Należy się zastanowić, czy wrodzone kobietom ciepło, troska o drugiego człowieka, poświecenie się, wrażliwość nagle uleciały, czy zostały jedynie przytłumione.
Warto wpierw rozważyć, czy każda kobieta jest zdolna do takiej modyfikacji swojego zachowania, czy może być zmęczona udawaniem kogoś kim z natury podobno nie jest. W sytuacji, kiedy zanika jej wartość, wzmaga się przy tym skłonność do okazywania emocji, a to przyczynia się do nieradzenia sobie przez nią z lękiem, czy stresem. Taki bagaż osobowości uniemożliwia kobiecie efektywne działania, jakich oczekuje się od zarządzającego. Pewność siebie, czy umiejętność opanowania strachu nie są typowo męskimi cechami, ale im często przypisywanymi. Wydaje się, że pewien odsetek kobiet z powodzeniem może odgrywać role, przeznaczone dla mężczyzn. Nie wykluczone, że zasadnicze znaczeniem może mieć ilość męskich hormonów w organizmie kobiety. Ponadto człowiek ma możliwość dostosować się do panujących warunku, dlatego zmiana roli społecznej niejako pomaga obudzić w kobiecie cechy dotychczas przytłumiane przez wychowanie. Płeć piękna na pewno nie wyzbyła się swoich, typowo kobiecych cech. Nie można też wykluczyć, że w osiągnięciu sukcesu właśnie one, w sposób kontrolowany, mogły by być im wielce pomocne.
Mózg kobiety i mężczyzny różni się nie tylko swoją budową, ale także sposobem przetwarzania informacji. Jest to główna przyczyna nieporozumień między płciami. Treść informacji emocjonalnej przekazywana jest u kobiet do obu półkul mózgu, podczas gdy u mężczyzn tylko do jednej. Stąd większe prawdopodobieństwo gwałtownej reakcji występuje u kobiet, co nie wyklucza jej u mężczyzn. Związek włókien nerwowych jest grubszy u płci pięknej, dzięki czemu przekazywanie informacji jest jest szybsze i obszerniejsze. Zaobserwować możemy wówczas większą płynności wymowy, intuicję, czy sprawność werbalną.
Nie oznacza jednak, że kobiety nie są zdolne do wykonywania podobnych zajęć, czy zajmowania podobnych stanowisk co mężczyźni. Jednak przejęcie przez nie zawodów płci przeciwnej, doprowadzić może zachwiania równowagi pomiędzy nimi i wartościami z nich wynikających. Dlatego zachowanie umiaru, w życiu zawodowym, jak i prywatnym jest konieczne.
